W czasie ataku Niemiec na ZSRR do 8 lipca 1941 był szefem sztabu Frontu Południowo-Zachodniego, od listopada 1941 dowodził 60 Armią (od końca grudnia 1941 – 3 Armia Uderzeniowa), brał udział w bitwie pod Moskwą i operacji toropiecko-chołmskiej, gdzie działał na kierunku głównego uderzenia, kierował przeprowadzeniem operacji wielkołukskiej. Od sierpnia 1942 był dowódcą Frontu Kalinińskiego. Brał udział w operacji rżewsko-syczowskiej.
Od 25 kwietnia 1943 był dowódcą Frontu Dalekowschodniego (od 5 sierpnia 1945 – 2 Frontu Dalekowschodniego), uczestniczył w likwidacji armii japońskiej w Mandżurii, а także w zajęciu Południowego Sachalina i Wysp Kurylskich. W latach 1945–1947 dowodził Dalekowschodnim Okręgiem Wojskowym. Od czerwca 1947 był szefem sztabu i pierwszym zastępcą głównodowodzącego wojskami Dalekiego Wschodu. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji.
Od lipca 1952 był szefem Zarządu Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Obrony ZSRR.
W 2002 został umieszczony przez rosyjską komisję historyczno-wojskową na liście najwybitniejszych działaczy i dowódców wojskowych II wojny światowej.