thumb|Dawny ewangelicki kościół Chrystusa w Poznaniu, obecnie katolicki kościół św. Anny thumb| Gmach konsystorza Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Poznaniu przy ul. Młyńskiej 11a thumb|Siedziba Ewangelickiego Seminarium Kaznodziejskiego w Poznaniu przy ul. Wierzbięcice 45 Ewangelicki Kościół Unijny w Polsce (niem. Unierte Evangelische Kirche in Polen)Michał Pietrzak, Prawo wyznaniowe, wyd. 5, LexisNexis, Warszawa 2013 , s. 157., zwany potocznie Kościołem Ewangelicko-Unijnym w Polsce – ewangelicko-unijny związek religijny istniejący w okresie II Rzeczypospolitej na terenie Wielkopolski i Pomorza, powstały z parafii Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej, które znalazły się po I wojnie światowej na terenie państwa polskiego. Był on odrębnym bytem prawnym w stosunku do Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskim Górnym Śląsku oraz Kościoła Ewangelicko-Luterskiego w Polsce Zachodniej. W 1934 liczył 293 346 wiernychJakub Sawicki, Studia nad położeniem prawnym mniejszości religijnych w państwie polskim, Warszawa 1937, s. 299.. Jego naczelna władza wykonawcza (konsystorz) miała siedzibę w Poznaniu w budynku przy ul. Młyńskiej 11aStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 326..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ewangelicki Kościół Unijny w Polsce · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.