okazała się działalność Petera Greenawaya, przedstawiciela postmodernizmu (Kontrakt rysownika, 1982; Brzuch architekta, 1987; Księgi Prospera, 1991). W dekadzie tej debiutowali i zaznaczyli swoją obecność Richard Eyre (Posiłek oracza, 1983) oraz Terence Davies (Dalekie głosy, spokojne życie, 1988).

Lata 90. upright=0.8|right|thumb|Reżyser Ken Loach W latach 90., po odejściu od władzy apodyktycznej premier Margaret Thatcher, reżyserzy zwrócili uwagę na skutki liberalnych reform oddziałujące na jednostki. Najgłośniejszym reprezentantem tego swoistego nurtu był Ken Loach (Wiatr w oczy, 1991). Loachowi akompaniowali Mike Leigh (Sekrety i kłamstwa, 1996, nagrodzone Złotą Palmą na 49. MFF w Cannes), Peter Cattaneo (Goło i wesoło, 1997) czy też Peter Mullan (Siostry magdalenki, 2002, Złoty Lew na 59. MFF w Wenecji).

Krytykę polityki Brytyjczyków wobec kwestii irlandzkiej podjęli wywodzący się z Zielonej Wyspy Neil Jordan (Gra pozorów, 1992) i Jim Sheridan (W imię ojca, 1993, Złoty Niedźwiedź na 44. MFF w Berlinie). Lata 90. to też okres brawurowych adaptacji sztuk szekspirowskich, wśród autorów których wyróżnili się Kenneth Branagh (Hamlet, 1996) i Richard Loncraine (Ryszard III, 1995).