Jedynym poważniejszym konfliktem zbrojnym w czasie jego rządów był jednoczesny najazd Madziarów i Saracenów, którzy w 939 roku splądrowali klasztor Saint-Maurice. Konrad, przy wsparciu Ottona I, zdołał ich następnie pokonać. W 948 roku, po śmierci Hugo z Arles, uzyskał faktyczną władzę nad Prowansją, która jednak zachowała znaczną autonomię. W 975 roku wypędził stamtąd ostatnie oddziały muzułmańskich Saracenów.
Pod koniec jego panowania Prowansja de facto przeszła w ręce dynastii Gevaudan w osobach braci Wilhelma I (hrabiego od 979 roku) i Rotbolda II (margrabiego od 993 roku), synów Boso II. Konrad zmarł 19 października 993 roku i został pochowany w opactwie Saint-André-de-Bas w Vienne. Tron burgundzki objął jego syn Rudolf III, ostatni władca Burgundii z dynastii Welfów burgundzkich. Po jego śmierci królestwo zostało włączone do Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Choć Konrad pozostawił państwo w stabilnym stanie i bez wewnętrznych konfliktów, utracił znaczną część Prowansji i doprowadził do podporządkowania Burgundii Cesarstwu.
Małżeństwo i potomstwo Konrad I Spokojny miał dwie żony oraz jedną konkubinę, z którymi doczekał się potomstwa.
Pierwszą żoną była Adelajda z Bellay, z którą miał dwoje dzieci: