W kwietniu 1963 roku podjął się badania drgań występujących na szybowcu SZD-21 Kobuz-2 o znakach rejestracyjnych SP-1990. 20 kwietnia, w trakcie pomiarów drgań, doszło do flatteru i jedno skrzydło uległo urwaniu w locie. Sławomir Makaruk nie zdołał uratować się na spadochronie – zginął w szczątkach szybowca w okolicach Bielska-Białej. Prawdopodobnie aparatura pomiarowa, którą miał przymocowaną do kolana, uniemożliwiła mu wydostanie się z kabiny szybowcaAndrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945–2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, , s. 171.. Do przedwczesnej śmierci wylatał 2045 godzin na szybowcach, 411 godziny na samolotach i wykonał 83 loty balonowe.
Łącznie prowadził próby 27 typów szybowców, w tym: SZD-6 Nietoperz SZD-8 Jaskółka Bocian Z Bocian Puls SZD-11 Albatros SZD-12 Mucha 100 Antonov A-9 SZD-15 Sroka SZD-16 Gil SZD-18 Czajka SZD-19 Zefir Zefir 2 Kobuz 2A SZD-22 Mucha Standard SZD-24 Foka SZD-25 Lis Koser-Hrovat KB-1 Triglav Ikarus B.C.6 Kobac Ilindenka 1T Cijan-Obad Orao Slingsby Skylark Ikarus Meteor KAI-12 Primorec Let L-13 Blaník Lommatzsch Lom-58 Libelle Standard
Dokonał też oblotu prototypu PZL M-3 Pliszka (dziewiczy lot).