W czasach Jezusa panowała powszechna opinia, że podatek świątynny był podatkiem nałożonym przez Boga i płacony Bogu. Każdy Żyd płci męskiej, który ukończył 20 lat, był zobowiązany uiścić coroczny podatek świątynny wynoszący dwie drachmy. Podatek ten był zbierany w dniach od 25 adar do 1 nisan. Zebrane w ten sposób pieniądze były przeznaczone na utrzymanie Świątyni Jerozolimskiej, pełnioną w niej służbę kapłańską oraz na codzienne ofiary składane za naród. Jezus jako Syn Boży nie miał mieć obowiązku płacenia podatku w Świątyni. Według relacji biblijnej zapłacił jednak podatek za siebie i Piotra ze względu na innych, używając w tym celu statera, stanowiącego równowartość czterech drachm – wartość podatku świątynnego za dwie osoby.
Według niektórych interpretacji złowiona ryba to tilapia złota (), zwana tradycyjnie również „rybą św. Piotra”, która, będąc pyszczakiem, może przetrzymywać w jamie gębowej różne drobne przedmioty.
W liturgii W Kościele rzymskokatolickim perykopa ta jest odczytywana w poniedziałek XIX tygodnia w ciągu roku w 2. cyklu czytań.
Zobacz też Uzdrowienie paralityka w Kafarnaum
Przypisy
Kategoria:Cuda Jezusa