105 kg + 130 kg), jednak przegrał przez większą wagę ciała. W październiku 1978 ponownie awansował z drużyną Sanoczanki do I ligi. W trakcie trwających przygotowań na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1980 w Moskwie, pod koniec 1978 był zaszeregowanych do kadry Polski „B”, będąc jednym z 16 kandydatów na olimpijczyków pochodzących z województwa rzeszowskiego. W MP 1979 w Nowym Dworze startował nadal w kategorii 56 kg i nie ukończył zawodów, po tym jak uzyskując we rwaniu 110 kg próbował pobić rekord Polski. Podczas pierwszego rzutu drużynowych mistrzostw Polski w kwietniu 1980 w Przemyślu otrzymał nominację olimpijską. Na MP 1980 w Opolu był piąty, startując w kategorii do 60 kg (tj. o jedną kategorię wyżej niż zwykle), a po turnieju został po raz kolejny powołany do olimpijskiej kadry Polski „B”. W tym samym roku ustanowił nowy rekord Polski w rwaniu w kategorii do 60 kg (wynik 128 kg). W sierpniu 1980 wynikiem 257,5 kg zwyciężył w kategorii do 60 kg podczas międzynarodowych zawodów o Puchar Bałtyku w szwedzkim Bollnäs (kadra Polski zajęła drugie miejsce). Na MP 1981 w Olsztynie startując w kategorii do 60 kg ustanowił po raz kolejny rekord Polski w rwaniu wynikiem 128,5 kg, jednak nie zaliczył żadnej próby w podrzucie, w związku z czym nie został sklasyfikowany w dwuboju.