Józef Widajewicz (ur. 16 lutego 1889 w Buszczu, zm. 16 września 1954 w Krakowie) – polski historyk, mediewista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Życiorys Urodził się 16 lutego 1889 w Buszczu (obecnie wieś w rejonie brzeżańskim obwodu tarnopolskiego na Ukrainie). Studiował historię na Uniwersytecie Lwowskim pod kierunkiem Stanisława Zakrzewskiego. Doktorat zdobył w 1913 pod kierunkiem Oswalda Balzera. Uczył w gimnazjach w Tarnopolu, Białej i Lwowie. W latach 1919–1937 pracował jako nauczyciel w Gimnazjum im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Członek zwyczajny Poznańskiego TPN od 1925 roku. Habilitował się w 1927 na Uniwersytecie Poznańskim. Profesor nadzwyczajny historii Słowian Zachodnich na Uniwersytecie Poznańskim od 1937 roku. Podczas II wojny światowej zaangażowany w Krakowie w tajne nauczanie.
Profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ) od 1945 roku. Członek korespondent PAU od 1945. Zajmował się skarbowością średniowieczną, początkami państwa polskiego oraz dziejami Słowiańszczyzny Zachodniej.
Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC5, rząd 10, nr grobu 11).
mały|Grób Józefa Widajewicza i Tadeusza Argasińskiego na cmentarzu Salwatorskim