Został podoficerem Polskich Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku był szeregach Legionu Wschodniego, we wrześniu 1914 roku wcielony do c. k. Armii. Uczył się w szkole oficerskiej i został dowódcą plutonu w 10 pułku piechoty. Walczył pod Przemyślem i Kraśnikiem. 7 lipca 1915 roku trafił do niewoli i do sierpnia 1918 roku był przetrzymywany w Riazaniu. W tym czasie jego przyjacielem został poeta Kazimierz Wierzyński, który zadedykował mu swoje wiersze. W Riazaniu nauczał języka polskiego i reżyserował przedstawienia teatralne.
Do Polski wrócił w sierpniu 1918 roku, uczestniczył w rozbrajaniu Niemców i w listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Mianowany podporucznikiem, służył w szeregach 36 pułku piechoty i 19 pułku piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej (w 1919 roku walczył koło Bełza, pod Lidą, Mińskiem, Borysowem, a w 1920 roku pod Zamościem, Hrubieszowem, Gródkiem, Krasnem i Wilejką). W 1920 roku został awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Rozkazem z marca 1921 roku skierowany na dokończenie studiów na przemianowanym po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (ukończył w 1923 roku). Został zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku.