Nikołaj Romanowicz Mironow (, ur. w Kamieńskiem, zm. 19 października 1964 pod Belgradem) – generał major KGB, radziecki działacz partyjny.
W latach 1929–1931 uczył się w technikum w Dniepropetrowsku, od 1937 studiował na wydziale geologiczno-geograficznym uniwersytecie w tym mieście, po przerwie spowodowanej wojną ukończył studia 1946. W V 1940 przyjęty do WKP(b). Oficer polityczny w stopniu majora (od 6 V 1943), w X 1945 zdemobilizowany, kontynuował robotę partyjną. W latach 1947–1949 I sekretarz październikowego rejonowego komitetu KP(b)U w Dniepropetrowsku, w okresie XII 1949 – 23 VIII 1951 I sekretarz Komitetu Obwodowego KP(b)U w Kirowohradzie, 23 VIII 1951 – 15 III 1953 zastępca naczelnika 3 Głównego Zarządu MGB ZSRR. Od 12 IX 1951 podpułkownik, od 28 XII 1951 pułkownik. 17 IV – 5 VIII 1953 zastępca szefa Samodzielnego Oddziału MWD ZSRR Kijowskiego Okręgu Wojskowego, 5 VIII 1953 – 26 III 1954 zastępca naczelnika III Departamentu MWD ZSRR, następnie po zmianie nazwy - KGB przy Radzie Ministrów ZSRR (do 20 I 1956). Generał-major KGB od 14 I 1956. Od 20 I 1956 13 VI 1959 szef Zarządu KGB obwodu leningradzkiego, następnie kierownik Oddziału Organów Administracyjnych KGB. Od 1961 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR.