Od XI 1940 szef sztabu 40 Brygady Czołgów Lekkich, od III 1941 szef sztabu 21 Dywizji Pancernej z 10 Korpusu Zmechanizowanego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR walczył pod Wyborgiem, 29 XII 1941 mianowany dowódcą 281 Dywizji Strzeleckiej. Od 10 XI 1942 generał major. 23 II - 13 III 1943 dowódca 198 Dywizji Strzeleckiej, następnie do 9 VI 1943 ponownie dowodził 281 Dywizją Strzelecką. Od VI 1943 słuchacz Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od 18 II 1944 dowódca 29 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego, brał udział w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, biereznegowato-snigirewskiej i odeskiej, uczestnik zajęcia Mikołajowa i Odessy i sforsowania Dniestru przez Armię Czerwoną. Brał udział w uchwyceniu i utrzymaniu przyczółku k. Bender, od IV 1944 szef sztabu 8 Gwardyjskiej Armii, od 10 V 1944 dowódca 64 Korpusu Strzeleckiego, który brał udział w operacji jasko-kiszyniowskiej i belgradzkiej, walk podczas niemieckiej operacji Frühlingserwachen nad Balatonem oraz operacji wiedeńskiej. W nocy na 8 XI 1944 korpus sforsował Dunaj i przełamał obronę przeciwnika. 19 IV 1944 I.