W 1918 maszyna była testowana przez Aviation Section, U.S. Signal Corps (sekcję lotniczą United States Army) i została oceniona bardzo wysoko. Chwalono jej osiągi, szczególnie prędkość wznoszenia i zwrotność, ale była ona trudna do kołowania i lądowania. W jednym z testów samolot wzbił się na wysokość 6706 metrów. Z powodu zakończenia wojny nie weszła do produkcji seryjnej. Jedyny prototyp został zakupiony przez Armię do testów wytrzymałościowych półskorupowego kadłuba.
Proponowano także budowę samolotu w wersji B-2 z silnikiem Liberty L-12, ale nie zrealizowano tego projektu. Według jednego ze źródeł planowano także budowę modelu B-3, ale nie są znane szczegóły techniczne tej maszyny.
Opis konstrukcji Berkmans Speed Scout był dwupłatowym, jednosilnikowym, jednomiejscowym samolotem myśliwskim. Samolot napędzany był 9-cylindrowym silnikiem rotacyjnym typu Gnome Monosoupape o mocy 100 koni mechanicznych. Samolot miał konstrukcję drewnianą o okrągłym przekroju z wyjątkiem kadłuba, który miał konstrukcję półskorupową. Była ona zupełnie typowa jak na ówczesny okres. Dwupłatowe skrzydła łączył jeden rząd rozpórek i naciągi krzyżowe. Podobnie jak współczesny mu Curtiss S-2 Wireless Speed Scout używał podwozia typu Ackermann Spring.