Początkowo wydział miał uprawnienia tylko do kształcenia inżynierów. Lata 1968–1972 to okres budowy podstaw funkcjonowania Wydziału, a więc zatrudnienie i rozwój kadry naukowo-dydaktycznej, organizacja laboratoriów, opracowanie programów kształcenia i skryptów. W 1977 roku zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Wydział Budownictwa Lądowego przekształcono w Instytut Budownictwa (na prawach wydziału). W roku akademickim 1977/1978 rozpoczęto kształcenie studentów na kierunku inżynieria środowiska.
Na mocy znowelizowanej ustawy o szkolnictwie wyższym, w roku akademickim 1981/1982 nastąpiła reorganizacja uczelni, w wyniku której powrócono do struktur wydziałowych. Powstał wówczas Wydział Budownictwa i Inżynierii Sanitarnej, w ramach którego powołano Instytut Budownictwa i Instytut Inżynierii Sanitarnej w 1982 roku. Dwa lata później na wydziale utworzono trzeci instytut – Instytut Konstrukcji Budowlanych, obok istniejących dotychczas Instytutów: Technologii i Organizacji Budownictwa oraz Inżynierii Sanitarnej. W 1987 roku wydział uzyskał prawo nadawania przez Radę Wydziału stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo. W 1989 roku odbyła się pierwsza obrona pracy doktorskiej. W 1991 roku Wydział Budownictwa i Inżynierii Sanitarnej zmienił strukturę organizacyjną na katedralno-zakładową.