Aleksandr Iwanowicz Szebunin (ros. Александр Иванович Шебунин, ur. we wsi Wtoraja Borisowskaja w guberni archangielskiej, zm. 1975 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik służb kwatermistrzowskich.

Życiorys VI 1915 wcielony do carskiej armii, służył w 1 Brygadzie Artylerii Grenadierów w Moskwie, po rewolucji lutowej członek komitetów żołnierskich, podczas rewolucji październikowej wraz z brygadą poparł bolszewików i brał udział w walkach rewolucyjnych w Moskwie, po czym wrócił do swojej wsi. I 1918 wybrany przewodniczącym wiejskiego komitetu wykonawczego, II 1918 wstąpił do RKP(b), a wkrótce do nowo utworzonej Armii Czerwonej. Gdy VIII 1918 Archangielsk został zajęty przez angielskich interwentów, A. Szebunin został mianowany dowódcą baterii holownika „Moguczi”, który wraz z holownikiem „Bogatyr” został ewakuowany do Północnej Dźwiny. Wkrótce brał udział w walce z Anglikami, podczas której został ranny w nogę. 20 XII 1918 został wezwany do Moskwy, wstąpił do 12 Moskiewskiego Pułku Czeki, w składzie którego IV 1919 brał udział w tłumieniu powstania eserowców w Briańsku. Od II 1919 komisarz tego pułku, V-VI 1919 brał udział w walkach z oddziałami atamana Hryhorjewa w Odessie, później walczył z armią Denikina podejmującą ofensywę na Moskwę, ranny w głowę. 1920 brał udział w tłumieniu powstania tambowskiego.