Stronnictwo Chrześcijańsko-Demokratyczne (SChD) – partia polityczna działająca w latach 1916–1918 na terenie Królestwa Polskiego.

Stronnictwo Chrześcijańsko-Demokratyczne powstało z początkiem 1916 na bazie działającego od 1905 Stowarzyszenia Robotników ChrześcijańskichDominika Sozańska, Chrześcijańska demokracja w Polsce, Kraków 2011, s. 10, z inicjatywy duchowieństwa. Skupiało rzemieślników i drobnych kupców, i było powiązane ze sferami przemysłowymi. Programowo odwoływało się do encykliki Rerum novarum papieża Leona XIII oraz przeciwstawiało socjalistycznej teorii walki klas hasła solidaryzmu społecznego. Powstałe z inicjatywy członków Stowarzyszenia Stronnictwo Chrześcijańsko-Demokratyczne było partią konserwatywną, klerykalną i antysemicką – zbliżoną politycznie do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i z nim współpracującą. Podczas I wojny światowej prowadziło politykę pasywistyczną, po akcie 5 listopada 1916 weszło w skład Międzypartyjnego Koła PolitycznegoJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 385. Głównymi działaczami partii byli Stanisław Nowodworski, Szczepan Jeleński, Ludomił Czerniewski, ks. Marceli Godlewski i Leon ŚliwińskiStronnictwo Chrześcijańsko-Demokratyczne, „Ojczyzna i Postęp”, nr 102 z 22 lutego 1918, s. 16.