Takie bowiem miał życzenie i taki wydał rozkaz książę Hieronim Bonaparte, który potrzebował odpowiedniego miejsca do przeprowadzenia parady kończącej wiosenne manewry, przeprowadzonej 8 maja 1807 r.. Wyżej wymieniony autor projektu placu nadał mu przy tym formę stosowaną ówcześnie dla placów we Francji, w szczególności w Paryżu (podaje się, że pierwowzorami mogły być francuskie place Royale lub Vendôme): kwadratowy obszar przecięty został symetrycznie przez każdy z jego boków o długości 143 m ulicami: Tauentziena (Tauentzienstrasse) i Nowej Świdnickiej (Schweidnitzer Strasse), które przecinają każdą z pierzei placu przez jej środek, a narożniki placu pozostały zamknięte. Sam pomnik stał się centralnym obiektem placu. Przestrzenie między ulicami zostały zagospodarowane w formie trawników.
Zabudowa wokół placu została wykonana pod koniec lat 40. XIX wieku. Powstały tu reprezentacyjne kamienice o wysokim standardzie, a także obiekty usługowe: hotel, restauracje, bank i dom handlowy. Wśród tamtej zabudowy placu jako budynki wyróżniające się spośród pozostałych wymienia się budynek ekskluzywnego hotelu „Residenz” utrzymanego w stylu neorenesansowym, który powstał w 1861 r. z restauracją, kawiarnią, a później bo od 1913 r. także z kinematografem. W 1930 r.