Henryk Bułhak (ur. 27 listopada 1929 w Wilnie, zm. 1 kwietnia 2026) – polski historyk i bibliotekoznawca.

Życiorys W 1941 został deportowany na Syberię. Przebywał tam do kwietnia 1946. W latach 1949–1952 studiował historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tytuł zawodowy magistra uzyskał po ukończeniu Stu­dium Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach został zatrudniony w Zakładzie Starych Druków Biblioteki Narodowej.

Od 1969 do 1973 pracował w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Był uczestnikiem seminarium Stanisława Herbsta. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1978 pod kierunkiem Andrzeja Bartnickiego na podstawie pracy zatytułowanej Polska – Francja. Studia z dziejów współpracy wojskowej w latach 1922–1936.

Zajmował się historią polityczną i wojskową okresu międzywojennego, ze szczegól­nym uwzględnieniem stosunków polsko-francuskich, polsko-rumuńskich i polsko-czeskich, a także historią dawnej książki i bibliotekoznawstwa.

Był ojcem historyka Władysława Bułhaka i aktorki Ewy Konstancji Bułhak.