Będąc na emeryturze twórczej nadal oddawał się rzeźbiarstwu. W 1976 został członkiem zarządu krakowskiego oddziału Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta z Sanoka. W 1977 otrzymał nominację na rzeczoznawcę dzieł sztuki w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Do 1990 jego dzieła przedstawiono łącznie na 134 wystawach (z tego 13 indywidualne, 12 zagraniczne). Poza Muzeum Historycznym w Sanoku prace Romana Tarkowskiego trafiły też do Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Szczecinie, Galerii Współczesnej w Rzeszowie, Ministerstwie Kultury i Sztuki.
thumb|Grobowiec rodzinny Romana Tarkowskiego na cmentarzu Rakowickim Została wydana publikacja pt. Roman Tarkowski. Rzeźba (1980). Roman Tarkowski wydał książki: Metodyka nauczania rzeźby w liceum sztuk plastycznych: (próba uogólnienia doświadczeń własnych) (1977) i Kartki ze wspomnień (1992).
Od 15 sierpnia 1948 był żonaty z Reginą Strupińską, pochodzącą z Grodna, którą poznał jako studentkę w pracowni ASP (zm. 1979). Miał z nią syna Jana (1949-2025, absolwent Wydziału Chemii UJ, pracownik naukowo-dydaktyczny AGH). Wraz z rodziną od 1959 zamieszkiwał przy ul. Chopina. Był spowinowacony z Kazimierzem Wnękowskim (ożenił się on z jego kuzynką). Zmarł 30 stycznia 1999. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw.