Jerzy Guttry (Guthrie of Elgin) herbu Guttry (ur. ok. 1635; zm. po 1699) – podpułkownik piechoty wojsk koronnych.
Życiorys Urodził się ok. 1635 w rodzinie szlacheckiej pochodzenia szkockiegoAdam Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1904, tom-7, str.213, osiadłej w XVI wieku w Gdańsku, był synem Jakuba i Elżbiety Leslie. Karierę w wojsku koronnym rozpoczął w 1654, w 1658 służył w regimencie piechoty generała majora Krzysztofa Koryckiego, który był wówczas komendantem twierdz pruskich. W latach 1660–1663, jako oficer w randze kapitana, dowodził kompanią piechoty tej formacji, utrzymywał ją w tym czasie w gotowości bojowej, częściowo własnym sumptem. Jego kompania wchodziła w skład załogi twierdzy Malbork. Był uczestnikiem wyprawy zadnieprzańskiej (1663-1664), podczas wojny z Rosją. W czasie rokoszu Lubomirskiego należał do stronnictwa wiernego królowi Janowi Kazimierzowi. Wziął udział w wojnie z koalicją kozacko-tatarską, walczył w bitwie pod Podhajcami (1667). W grudniu 1671 zaciągnął się do regimentu piechoty Jana Fryderyka von Grabena, jako major i dowódca kompanii. W 1673 podczas sejmu pacyfikacyjnego z polecania hetmanów koronnychSeweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom V, str.79, w uznaniu męstwa i waleczności, otrzymał indygenat i herbJuliusz Ostrowski, Księga herbowa rodów polskich, Cz. 2, str. 101.