wyróżnił się 23 czerwca 1944 podczas przełamywania obrony nieprzyjaciela, niszcząc około plutonu niemieckich żołnierzy piechoty i odpierając wraz z kompanią piechoty kontratak niemieckiego czołgu, oraz 24 czerwca 1944, gdy kompania pod jego dowództwem rozgromiła garnizon przeciwnika we wsi Żewań (obecnie w rejonie miasta Gorki w obwodzie mohylewskim) i natychmiast sforsowała rzekę Basia, zajęła pierwsze okopy wroga, po czym przez 14 godzin bez przerwy odpierała kontrataki niemieckich czołgów i piechoty. Następnie jako jeden z pierwszych oddziałów sforsowała Dniepr i zajęła okopy wroga. Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 24 marca 1945 „za wzorowe wykonywanie zadań bojowych zadań dowodzenia na froncie walki z niemiecko-faszystowskim najeźdźcą i przejawianie przy tym męstwa i bohaterstwa”, otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Szlak bojowy zakończył pod Berlinem. W 1953 ukończył studia w Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych, 1962 Wojskową Akademię Sztabu Generalnego, a 1970 i 1979 wyższe kursy przy tej akademii. Przez 4 lata dowodził pułkiem w Karpackim Okręgu Wojskowym, w 1956 brał udział w tłumieniu powstania na Węgrzech, w latach 1962-1973 w Dalekowschodnim Okręgu Wojskowym dowodził dywizją, korpusem i armią.