W wyborach parlamentarnych w 1992 Partia Pracy wystąpiła pod własnym szyldem. Baram ponownie został posłem, a w utworzonym 13 lipca przez Icchaka Rabina dwudziestym piątym rządzie objął pieczę nad Ministerstwem Turystyki, zastępując na stanowisku Gidona Patta. 27 lutego 1995 zastąpił premiera na stanowisku minister spraw wewnętrznych. Resortem tym kierował przez nieco ponad trzy miesiące, do 7 czerwca, a jego następcą został Dawid Liba’i. Po śmierci Rabina i utworzeniu nowego rządu przez Szimona Peresa pozostał na stanowisku ministra turystyki aż do końca kadencji trzynastego Knesetu – 18 czerwca 1996. Jego następcą w resorcie został późniejszy prezydent Mosze Kacaw.
Po reelekcji w wyborach w 1996 powrócił do pracy parlamentarnej. W Knesecie czternastej kadencji zasiadał w komisjach spraw zagranicznych i obrony oraz komisji mianującej sędziów rabinicznych. Z ramienia Knesetu był także obserwatorem w Radzie Europy. W 1999 po raz siódmy dostał się do parlamentu z tworzonej przez Partię Pracy listy Jeden Izrael. W piętnastym Knesecie po raz kolejny zasiadł w komisji spraw zagranicznych i obrony, zasiadał także w komisji konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości, w komisjach wspólnych: budżetu obronnego oraz prawa dotyczącego podsłuchów, a także komisji śledczej ds. przemocy w sporcie.