I. Tieniszczew był dwukrotnie ranny. Dowódca batalionu 1281 pułku strzeleckiego 60 Dywizji Strzeleckiej 125 Korpusu Strzeleckiego 47 Armii 1 Frontu Białoruskiego. Uczestnik szturmu na Berlin. 16 IV 1945 dowodzony przez niego batalion zdobył w walce 6 moździerzy, 6 karabinów maszynowych, granatnik i wziął 18 jeńców, następnego dnia w walce o Wriezen zdobył fabrykę materiałów wybuchowych, zabijając 200 Niemców i zdobywając 2 pistolety, 2 samochody, 10 dział i biorąc 8 jeńców, a 26 IV 1945 wyróżnił się podczas ataku na Gatow. Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 31 V 1945 za wzorowe wykonywanie zadań bojowych, dowodzenie i wykazywanie przy tym męstwa i heroizmu został uhonorowany tytułem Bohatera ZSRR. Po wojnie kontynuował służbę wojskową, 1950 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie, a 1962 Akademię Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa. Od 1964 dowódca elitarnej Tamańskiej Dywizji Zmotoryzowanej, od 1968 zastępca dowódca, później dowódca armii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech. Od VII 1972 dowódca Centralnej Grupy Wojsk stacjonującej w Czechosłowacji, XI 1972 mianowany generałem-pułkownikiem, 1978 przeniesiony do rezerwy. Był inżynierem w jednym z moskiewskich instytutów badawczych.