thumb|Pryscjan nauczający gramatyki. Relief w marmurze po północnej stronie dzwonnicy katedry we Florencji, wykonany między rokiem 1437 a 1439 przez Luca della Robbia. Pryscjan (, także Priscian, Priscjan, właściwie Pryscjan z Cezarei ( – łaciński gramatyk, historyk literatury, tłumacz i poeta z przełomu V i VI wieku. Pochodził z Afryki, nauczał i pisał w Konstantynopolu. Do XVIII wieku jego prace wywierały znaczący wpływ na europejską naukę i literaturę. Autor Institutiones grammaticae, dzieła, które przez niemal półtora tysiąca lat było używane przy zaawansowanym nauczaniu łaciny i nadal jest podstawą gramatyki języka łacińskiego.

Życie Pryscjan urodził się w V wieku w afrykańskiej Cezarei, stolicy rzymskiej prowincji Mauretania Caesariensis. Prawdopodobnie nigdy nie odwiedził Rzymu. Według świadectwa Kasjodora (485–583) nauczał łaciny w Konstantynopolu, niewątpliwie za rządów cesarza Anastazjusza (491–518), gdyż poświęcił temu władcy panegiryk. Jego uczeń Eutyches pisał o Pryscjanie jako osobie zmarłej, kiedy w latach 526–527 określił go jako Romanae lumen facundiae („światło rzymskiej elokwencji”) i communis hominum praeceptor („nauczyciel całej ludzkości”).