Wielu komentatorów uważało Pryscjana za poganina. Alan z Lille nazwał go pijanym i szalonym apostatą, a w jego dziełach dostrzegał liczne błędy. Powtarzają te sformułowania Hugon z Trimberg, Marie de France czy Szekspir w Straconych zachodach miłości z 1594 roku. Powodem było dedykowanie Institutiones konsulowi Julianowi, którego mylono z Julianem Apostatą. W kilku cytatach, które przytoczył Pryscjan za autorami klasycznymi, zawarte były homoseksualne aluzje, stąd w średniowieczu posądzano niekiedy autora Institutiones o perwersję i rozwiązłość seksualną. Opierając się na tego typu przesłankach, Dante umieścił Pryscjana w Piekle, w kręgu siedmiu potępionych sodomitów.
Znaczenie thumb|Pryscjan nauczający gramatyki. Drzeworyt Gregora Reicha w Margarita Philosophica, Strasbourg 1512. Kiedy w Konstantynopolu kwitły studia na gramatyką i literaturą łacińską, na Zachodzie upadała kultura antyczna. To nad Bosforem epickie poematy tworzył Corippus, a komisja gramatyków i prawników ułożyła Digesta Justyniana. W 524 roku zginął w Italii Boecjusz, a mniej więcej dwa lata później powstała w Konstantynopolu ostateczna redakcja Institutiones. Jej kopia już po kilku latach, prawdopodobnie z wojskami Justyniana, dotarła do Italii.