Około roku 1000 Ælfric napisał staroangielską gramatykę, która była adaptacją Institutiones Pryscjana do języka anglosaskiego sprzed najazdu Normanów. Chociaż później większość gramatyk języków wernakularnych powstawało w oparciu o prace Donata, to pierwsze opracowania języków kastylijskiego i toskańskiego były adaptacjami Pryscjana.
Ponieważ Pryscjan przytoczył w Institutiones wiele urywków z autorów klasycznych, przez wieki dostarczał podstaw wiedzy o literaturze. Przykłady poprawnej łaciny czerpał w pierwszej kolejności z dzieł Cycerona i Salustiusza, ale cytował także Plauta, Terencjusza, Wergiliusza, Horacego, Owidiusza, Lukana, Persjusza, Stacjusza i Juwenalisa. Pojedyncze cytaty pochodziły z utworów Cezara, Katona, Katullusa, Propercjusza, Plinusza Starszego oraz z Retoryki dla Herenniusza. Analogie łaciny z językiem greckim wykazywał Pryscjan na przykładach dzieł Homera, Platona, Izokratesa i Demostenesa.