Fort na Szczytniku – niewielki fort wzniesiony w pobliżu Szczytnika nad Szczytną w latach 1790–1791 z rozkazu króla Prus Fryderyka Wilhelma II według projektu kapitana inżyniera Ludwiga Müllera.
Fort na Szczytniku był trzecim w linii pięciu fortów (Bateria nad Pasterką, Fort Karola, Fort na Szczytniku, Fort Fryderyka koło Kamiennej Góry, Fort Wilhelma) na ziemi kłodzkiej wchodzących w skład systemu obronnego powiązanego z twierdzą w Srebrnej Górze i twierdzą w Kłodzku. Wybudowano je po okresie grożącego wojną napięcia w stosunkach prusko-austriackich, zakończonego jednak pokojowo zawarciem w 1790 konwencji dzierżoniowskiej. Za budową linii umocnień po wewnętrznej stronie grzbietu Gór Stołowych i Bystrzyckich stała obawa przed niespodziewanymi atakami wojsk cesarskich na Kłodzczyznę i samą Twierdzę Kłodzką, podobnymi do tych z czasów wojny o sukcesję bawarską. Zadaniem fortu było wszczęcie alarmu na wypadek inwazji oddziałów cesarskich poprzez sygnalizację ogniem (rozpalenie ogniska).
Co do dokładnego położenia fortu zdania są podzielone.