Dom na rozstajach () – radziecki melodramat wojenny z 1962 roku w reżyserii Stanisława Rostockiego.
Fabuła Czerwiec 1941 roku, początek wojny w ZSRR. Swietłana Iwaszowa powraca do swojego domu po kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu. Jednak w miejscu swojego zamieszkania nie zastaje nikogo – wszyscy albo uciekli albo poszli na front. Na drzwiach swojego mieszkania znajduje kartkę od swojego męża Igora – "poszedłem na front i wrócę gdy zdobędę Berlin". Samotna kobieta pozostaje w opuszczonym domu. Wkrótce zjawiają się w nim żołnierze wycofującej się pod niemieckim naporem Armii Czerwonej, którzy najpierw instalują w nim sztab, potem redakcję frontowej gazety, szpital, a w końcu umocniony punkt oporu będący częścią linii frontu. Przez cały ten czas Swietłana ze wszystkich sił wspiera "czerwonoarmistów" przebywających w jej domu – sprząta, pierze, pali w piecu, gdy trzeba biegle przepisuje na maszynie, a w końcu zostaje zwykłą salową i sanitariuszką opiekującą się rannymi. Nie jest żołnierzem i wszystkie jej prace oraz funkcje jakie pełni mają charakter ochotniczy. Jako nie wojskowa nie posiada przydziałów żywnościowych i żyje z tego czym podzielą się z nią żołnierze. Gdy linia frontu dociera do jej domu stać ją na akty największego heroizmu.