Po cofnięciu negatywnej weryfikacji rozpoczął latanie na szybowcach, a w roku 1956 uzyskał uprawnienia szybowcowego pilota doświadczalnego I kl i na tym stanowisku pracował do 1983 roku.
Wspólnie, z młodszym inż Sławomirem Makarukiem prowadził próby homologacyjne wszystkich badanych w locie w tym czasie szybowców produkcji Szybowcowych Zakładów Doświadczalnych SZD w Bielsku-Białej.
W 1954 roku, podczas badań na dużej prędkości szybowca Mucha-100 doszło do flatteru lotek i musiał się ratować skokiem na spadochronie.
Badał korkociąg płaski na szybowcu SZD-9 Bocian, ustalając warunki do wyprowadzenia z tego stanu lotu.
Był też inżynierem prowadzącym (z Andrzejem Abłamowiczem) próby na latającej hamowni Ił-28 silnika SO-1 do samolotu TS-11 Iskra.
Był wykładowcą na kursach dla kandydatów na pilotów doświadczalnych.
W latach 1958–1970 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Komisji Szybowcowej FAI.
Odznaczony wieloma odznaczeniami, w tym Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1981).
Był członkiem Klubu Pilotów Doświadczalnych.
Zmarł w Krakowie, pochowany jest na cmentarzu Rakowickim, kwatera XII B.
Bibliografia Jerzy Jędrzejewski, Polscy piloci doświadczalni, Biblioteka Historyczna Instytutu Lotnictwa, 2014. oraz Tom 2 .
Kategoria:Piloci doświadczalni Kategoria:Polscy lotnicy cywilni Kategoria:Polscy piloci sportowi Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2014