Po powrocie do kraju został powołany do służby w Wojsku Polskim, gdzie przez trzy lata pełnił funkcję komendanta szpitala zakaźnego. W 1922 przeszedł do rezerwy i ponownie pracował w Szpitalu Przemienienia Pańskiego, ale równolegle rozpoczął pracę w Zakładzie Anatomii Patologicznej Uniwersytetu Warszawskiego u boku Józefa Hornowskiego. Dwa lata później otrzymał stanowisko starszego asystenta w I Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego i pracował tam do 1934, gdy wygrał konkurs i objął funkcję dyrektora Szpitala św. Stanisława w Warszawie. W tym samym roku jako kapitan lekarz rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział w rezerwie do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie.

Podczas mobilizacji we wrześniu 1939 został skierowany do szpitala wojskowego w Zamościu, gdzie po upadku kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Po miesiącu został uwolniony i powrócił do Warszawy, gdzie władze okupacyjne powierzyły mu stanowisko dyrektora szpitala zakaźnego przy ulicy Chocimskiej 5. Podczas powstania warszawskiego był lekarzem naczelnym Obwodu Mokotów w stopniu podpułkownika, używał pseudonimu „Bakcyl”.