Pawieł Michajłowicz Zimin (ros. Павел Михайлович Зимин, ur. w Czeboksarach, zm. 7 września 1973 tamże) – funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, generał major.
Życiorys Rosjanin, w 1919 przyjęty do oddziału specjalnego przeznaczenia, a 1920 do regularnych oddziałów Armii Czerwonej. Od 1922 w pogranicznych wojskach OGPU, później NKWD jako szef placówki, później pracownik wywiadu. 1935 ukończył Wyższą Szkołę Pograniczną w Moskwie, a 1940 Akademię Wojskową im. Frunzego. Od września 1940 szef Oddziału 4 Wydziału 2 Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego.
Od 1941 uczestnik działań frontowych. W lipcu 1941 mianowany zastępcą szefa sztabu wojsk NKWD ds. ochrony tyłów, od października 1941 szef sztabu wojsk NKWD ds. ochrony tyłów Frontu Zachodniego, od listopada 1941 zastępca wojskowego komendanta miasta Moskwy. 1942 kontuzjowany. Od marca 1942 szef sztabu Wojsk Pogranicznych NKWD Okręgu Czarnomorskiego - dowódca Wojsk NKWD Ochrony Tyłów Frontu Krymskiego, od lipca 1942 szef sztabu Wojsk NKWD Ochrony Tyłów Frontu Północno-Kaukaskiego, od listopada 1942 dowódca Specjalnego Rejonu Obronnego w Groznym - dowódca Dywizji Wojsk NKWD w Groznym. 20 grudnia 1942 mianowany generałem majorem.