Niektóre pociski – przeciwpancerne – konstruuje się tak, by zmaksymalizować ich zdolność przebijania przeszkód. Pełnokalibrowe pociski ze względu na duże opory powietrza zmniejszające ich prędkość (co za tym idzie – energię kinetyczną) osiągały przebijalność ok. 1–3 kalibrów. Z tego względu wprowadzono pociski podkalibrowe i ich szczególny podtyp, o dużej przebijalności - podkalibrowe pociski stabilizowane brzechwowo. Mają one kształt wydłużonej strzały (stosunek długości do średnicy ponad 10:1), co zmniejsza ich opory powietrza; osiągają prędkość 1500–1700 m/s i wolno ją tracą. Wykonuje się je z bardzo ciężkich metali (np. ze zubożonego uranu), przez co mają znaczną masę. Kombinacja masy i prędkości przekłada się na dużą energię kinetyczną, która jest jedynym czynnikiem rażącym, ponieważ nie posiadają one ładunku wybuchowego. Ich rdzenie i kształt dopracowuje się więc tak, by maksymalnie ją wykorzystać.