Franciszek Sawicki (ur. 13 lipca 1877 w Godziszewie, zm. 7 października 1952 w Pelplinie) – ksiądz katolicki, profesor, filozof, jedyny członek Kapituły Chełmińskiej, który przeżył tzw. krwawą jesień pelplińską w 1939.
Życiorys Do gimnazjum uczęszczał w Tczewie, Chełmnie i Collegium Marianum w Pelplinie. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał 1 kwietnia 1900. Po krótkiej pracy na terenie Gdańska udał się na studia teologiczne na Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie się doktoryzował u prof. Braiga. Po doktoracie powrócił do Pelplina, gdzie powołano go na stanowisko profesora w Seminarium. Wykładał tam do śmierci, z przerwą na lata okupacyjne (1939-1945). Wykładał głównie filozofię, dogmatykę, apologetykę, a także okresami prawo kanoniczne i teologię moralną. W czasie II wojny światowej był jedynym duszpasterzem Pelplina.
Publikował w języku polskim i niemieckim. Konsekwentnie odrzucał propozycje objęcia katedr na innych uczelniach niż pelplińska (Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Wileński, uczelnie zagraniczne). Chętnie udzielał natomiast wykładów otwartych, tak w Polsce, jak i w Niemczech. Znalazł się wśród doktorów honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1952).