Johannes Boese, także Johannes Böse (ur. 27 grudnia 1856 w Ostrogu, zm. 20 kwietnia 1917 w Berlinie) – niemiecki rzeźbiarz i profesor.
Johannes Boese tworzył w tradycji szkoły Christiana Daniela Raucha i był uważany za przedstawiciela umiarkowanego naturalizmu. Dzieło, które w roku 1888 przyniosło mu uznanie, to pomnik ku czci poległych żołnierzy o nazwie „Chorąży“ na Nowym Cmentarzu Garnizonowym w Neukölln, dzisiejszej dzielnicy Berlina. Pomnik ten jest dzisiaj uważany za największe dzieło artysty. Rozgłos przyniosła mu też grupa skulptur przeznaczonych dla berlińskiej Alei Zwycięstwa. Oprócz działalności artystycznej był Boese także członkiem licznych organizacji. Jako profesor wykładał na Akademii Sztuki w Berlinie.
Życiorys Johannes Boese w młodych latach pobierał lekcje w rzeźbieniu w drewnie. Jako wykształcony już rzeźbiarz uczęszczał on przez pewien czas do szkoły zawodowej w Gliwicach na Górnym Śląsku. W roku 1877 wstąpił Boese do berlińskiej Akademii Sztuki, gdzie pod okiem Alberta Wolffa i Fritza Schapera studiował do roku 1883. Johannes Boese był prymusem w klasie Alberta Wolffa, jednego z przewodnich przedstawicieli szkoły Raucha w berlińskiej Szkole Rzeźby.