Za w roku 1902 ustawiony w Poznaniu pomnik cesarza Fryderyka III otrzymał Boese tytuł profesora Akademii Berlińskiej. Jednym z jego uczniów był rzeźbiarz Georg Renatus Meyer-Steglitz. Boese był członkiem Związku Historii Berlina oraz Związku Artystów Berlińskich. Na początku lat 90. XIX w. należał on do prezydium Zrzeszenia Rzeźbiarzy Berlińskiego Związku Sztuki. W roku 1899 Zrzeszenie Tworzących Artystów powołało go do tzw. Komisji Wystaw. Poza tym był on członkiem Towarzystwa Literackiego „Sammetbrüder”. Odznaczony został Boese Orderem Czerwonego Orła IV Klasy. Jego grób znajduje się na cmentarzu parafii św. Jerzego w dzielnicy Berlina Friedrichshain.
Współczesny Johannesowi Boese krytyk sztuki Max Rapsilber widział, jak pisze Uta Lehnert, w dziełach Boesego klasyczny spokój i hellenistyczną symetrię nieświadomie uduchowionych germańskim realizmem i współczesnym pełnym nastroju temperamentem. Uta Lehnert postrzega artystę jako przedstawiciela umiarkowanego naturalizmu, który ani nie przekroczył granic sztuki konwencjonalnej, ani nie uosabiał się z modernizmem.