Innym terminem określającym tę orogenezę, używanym w starszej literaturze, jest „orogeneza assyntyjska”, wywodzący się od jeziora Loch Assynt w północnej Szkocji, w pobliżu którego skały kambryjskie leżą niezgodnie na osadach lub gnejsach prekambryjskich.
W części publikacji w tym samym znaczeniu co „orogeneza kadomska” jest używany termin „orogeneza panafrykańska”; w tym samym czasie łączenie się małych bloków kontynentalnych doprowadziło do scalenia większej części dzisiejszej Afryki. Podłoże kadomskie obecne dziś w środkowej Europie ukształtowało się pierwotnie na obrzeżu kratonu zachodnioafrykańskiego.
Przebieg Fałdowania kadomskie miały miejsce równolegle z rozpadem superkontynentu Rodinii. Subdukcja dna mniejszych prekambryjskich oceanów doprowadziła do zderzenia bloków kontynentalnych, które utworzyły wschodnią i zachodnią część Gondwany. Wydarzeniom tym towarzyszyło wypiętrzanie gór, utworzyły się orogeny: panafrykański, bajkalski i brasiliano. Te zdarzenia prawdopodobnie tymczasowo scaliły fragmenty Rodinii, tworząc superkontynent zwany Pannocja. W trakcie jego tworzenia i istnienia, wzdłuż aktywnych krawędzi Gondwany była subdukowana litosfera oceaniczna, wskutek czego powstały orogeny peryferyjne, podobnie jak ma to obecnie miejsce np. w Andach;