wybudowano Willę Henningów (numer 1a), a w następnych latach siedzibę Królewskiej Komisji Generalnej, która funkcjonowała tu w latach 1857–1913, oraz miejską halę gimnastyczną (numer 2). W 1863 roku hala ta została zastąpiona gmachem spółki «Gemeinnütziges Pfandleihhaus der Stadt Breslau GmbH», pojektu G. Müllera (przejęty później przez przedsiębiorstwo «Polski Tytoń»). W tym rejonie istniał także w latach 1776–1897 cmentarz św. Barbary. Teren po cmentarzu został przekształcony w skwer z placem zabaw położone obok placu sportowego. Przy placu istniała także łaźnia miejska (numer 7) z 1890 r. projektu wykonanego przez Richarda Plüddemanna i Karla Klimma (budynek nie istnieje).
Pierwotny układ placu uległ pewnym przekształceniom wynikającym z prowadzonych tu prac. W 1920 r. wyburzono między innymi część zabudowy w rejonie dworca Kolei Dolnośląskich. Podczas działań wojennych w 1945 r., kiedy Wrocław stanowił Twierdzę Wrocław obleganą przez Armię Czerwoną, zniszczeniu uległa duża część zabudowy wokół placu.