Jedna ze spraw, poprzedzona prewencyjnym aresztowaniem i nazajutrz zwolnieniem za kaucją na początku marca 1926, zakończyła się wyrokiem roku więzienia, który podtrzymał zarówno Sąd Apelacyjny, jak i – w grudniu 1928 – Sąd Najwyższy, który w uzasadnieniu napisał o „budzeniu podniecenia rewolucyjnego” przez oskarżonegoM. Pietrzak, Reglamentacja wolności prasy w Polsce (1918-1939), Warszawa 1963, s. 96, 265, 476.. Innym razem jego wywiad z posłem Sylwestrem Wojewódzkim w „Naszej Wolności” stał się przedmiotem rozprawy przed Sądem Marszałkowskim.

Ostatnie lata życia W drugiej połowie lat 30., po zamknięciu „Polskiej Wolności”, nie zdecydował się już na samodzielne wydawanie kolejnego tytułu. Pisywał gościnnie m.in. w dzienniku „Wieści”.

Był zdecydowanym przeciwnikiem faszyzmu włoskiego i niemieckiego nazizmu, czemu głośno dawał wyraz, krytykując w prasie i odczytach rządy Mussoliniego i Hitlera. Być może to ściągnęło nań represje niemieckiego okupanta. 22 maja 1942 został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. Następnie zaś wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie otrzymał numer 66750. Tam też zmarł w nieco ponad pięć miesięcy od dnia uwięzienia.

Jego Urywki wspomnień zostały pośmiertnie opublikowane w paryskich „Zeszytach Historycznych” (1970, nr 18, s. 132-133).

Przypisy