W ten sposób autor odpierał też posądzenia o plagiat, jakie wkrótce skierował przeciw niemu angielski krytyk literacki Harry Magden, a podtrzymał Henry Rider Haggard, zarzucając wprost naśladownictwa dwu jego powieści: She (1897) i The Yellow God (1908). Według późniejszych wyjaśnień samego Benoit (który nie znając angielskiego nie mógł zapoznać się z nimi), faktycznie jego literackim natchnieniem była postać Antinei – berberyjskiej królowej Tin HinanPor. Une reine atlante vénérée par les Touaregs: Tin Hinan, a główną inspiracją – zasłyszana od Tuaregów historia wyprawy dwóch Francuzów, z której powrócił tylko jeden, nie umiejąc wyjaśnić, co stało się z jego zaginionym towarzyszemTak twierdził w „Echo de Paris” z 2.II. 1920 r.; por. Jacques-Henry Bornecque: Pierre Benoit, le magicien, dz. cyt. poniżej, s. 135.. Oskarżając z kolei H. Magdena o zniesławienie, Benoit obie sprawy ostatecznie przegrał.
Treść Prolog stanowi list pozostawiony przez porucznika Oliviera Ferrières udającego się w bezpowrotnej misji do saharyjskiego Tassili, a towarzyszący obszernemu rękopisowi zawierającemu jego szczegółową relację o całej wcześniejszej historii.