Hallera z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika, zaliczony do Rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji. W październiku 1920 jego oddział macierzysty został przemianowany na 6 pułk strzelców konnych.
W październiku 1921 został przeniesiony do 10 pułku strzelców konnych, stacjonującego w koszarach w Łańcucie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 442. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1928 i 50. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W lipcu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W czerwcu 1933 wrócił do 10 pułku strzelców konnych. W marcu 1934 był dowódcą szwadronu szkolnego. W 1936 został oficerem mobilizacyjnym, a w 1938 ponownie dowódcą szwadronu. W marcu 1939 był odkomenderowany na kurs. We wrześniu 1939 w Ośrodku Zapasowym Kawalerii Zmotoryzowanej w Łańcucie.