Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer C. K. Armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu majora. Podczas wojny polsko-ukraińskiej na początku 1919 stanął na czele II batalionu 13 pułku piechoty. W latach 1919–1920 w tym stopniu był attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Belgradzie. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Departamencie V Ministerstwa Spraw Wojskowych. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie WP, a jego oddziałem macierzystym był 39 pułk piechoty Strzelców Lwowskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 39 pułk piechoty Strzelców Lwowskich. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 80 pułku piechoty w Słonimie. W kwietniu 1924 został przeniesiony do 12 pułku piechoty w Wadowicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W maju 1927 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Następnie przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał we Lwowie.