Późniejsze informacje o Harhar pochodzą z początków panowania asyryjskiego króla Sargona II (721–705 p.n.e.), kiedy to ludność tej krainy miała wygnać swego wiernego Asyrii władcę i sprzymierzyć się z królestwem Ellipi, graniczącym z Harhar od południowego wschodu. Na odpowiedź Sargona II nie trzeba było długo czekać. W trakcie swej szóstej wyprawy wojennej poprowadzonej w 716 r. p.n.e. przeciw Mannejczykom i krainie Nairi, władca ten dotarł również pod Harhar, które obległ i zdobył. Kibaba, król miasta, został usunięty i zastąpiony asyryjskim gubernatorem wybranym przez Sargona II. Harhar, noszące już nową nazwę Kar-Szarrukin (akad. Kār-Šarrukīn, tłum. „przystań/nabrzeże Sargona”), stało się stolicą nowej asyryjskiej prowincji, zwanej czasem prowincją Harhar, a czasem prowincją Kar-Szarrukin. Terytorium prowincji powiększone zostało o sześć podbitych przez Sargona II regionów graniczących z królestwem Ellipi. Samo Kar-Szarrukin szybko stało się jednym z najważniejszych asyryjskich centrów administracyjnych w rejonie gór Zagros (świadczy o tym treść zachowanych listów wysłanych przez asyryjskich dostojników w Kar-Szarrukin do Sargona II). Sennacheryb (704–681 p.n.e.), syn i następca Sargona II, umocnił pozycję Asyrii w regionie podbijając królestwo Ellipi i anektując część jego terytorium.