Do drugich i trzecich zawodów, które zostały rozegrane w 1921 i 1922 United States Navy zgłosiła samoloty Thomas-Morse MB-7, które były specjalną, wyścigową wersją MB-3.
Historia 16 maja 1921 Armia zamówiła dwanaście MB-3 dla sił powietrznych United States Marine Corps. Zamówienie zostało zmodyfikowane przez USN na dziesięć MB-3 i dwa wyścigowe MB-7 (numery seryjne BuA-6060 i -6071 lub 6070/71). Modyfikacja polegała na wymianie silnika na jednostkę Wright H-2 o mocy 400 KM oraz na zmianie dwupłatowych skrzydeł oryginału na pojedyncze skrzydło typu parasol.
Pierwszy samolot został ukończony w połowie 1921 i został oblatany na należącym do Thomas-Morse lotnisku w Ithace przez oblatywacza Paula Wilsona. W 1921 USN zdecydowała nie zgłaszać samolotu do konkursu i został on wypożyczony z powrotem wytwórni Thomas-Morse, aby mógł ją reprezentować w wyścigu. W wyścigach samolot był pilotowany przez kapitana Harolda Hartneya, który rok wcześniej zajął drugie miejsce w zawodach za sterami MB-3. W czasie wyścigu Hartney został zmuszony do awaryjnego lądowania po awarii pompy paliwowej. Ciężko lądujący Hartney złamał sobie biodro, a samolot spłonął po wybuchu pożaru.