1911–1912 przydział do tej jednostki miał wówczas także jego brat Maurycy).
Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu kapitana. Brał udział w walkach podczas wojny polsko-ukraińskiej w szeregach Legii Oficerskiej, po czym wiosną 1919 został przydzielony do Sądu Polowego we Lwowie, w którym został jednym z audytorów w składzie osobowym sądu i jego agendach w Galicji Wschodniej (podobną drogę przeszedł por. Marian Buszyński). W kolejnych latach pracował w audytoriacie lwowskim. Został awansowany do stopnia majora. Dekretem z 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika w korpusie sądowym z dniem 1 kwietnia 1920. Zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a później na stopień pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. W latach 20. był sędzią orzekającym w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie. 15 grudnia 1923 został przeniesiony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr II w Lublinie na stanowisko pełniącego obowiązki szefa sądu. Z dniem 1 listopada 1924 został przeniesiony do WSO Nr VI na stanowisko sędziego orzekającego. W lipcu 1927 został przesunięty w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI ze stanowiska sędziego orzekającego na stanowisko szefa sądu. 16 marca 1928 otrzymał Złoty Krzyż ZasługiM.P.