Pioneer 7 (również Pionieer B) – amerykańska sonda kosmiczna wprowadzona na orbitę heliocentryczną w ramach programu Pioneer.
Druga seria próbników Pioneer, zapoczątkowana w 1965 roku, przeznaczona była do prowadzenia badań głębokiego kosmosu. Aparatura tych obiektów była nieporównywalnie bardziej złożona i dokładniejsza od sond poprzedniej generacji. Sondy były wyposażone w aparaturę do pomiarów: pola magnetycznego, parametrów plazmy słonecznej, promieniowania kosmicznego, propagacji fal radiowych oraz badań pyłu kosmicznego.
Zadania mały|lewo|Rozmieszczenie sond Pioneer względem Słońca i Ziemi W latach 1965–1968 wysłano cztery próbniki serii Pionier, które oznaczono kolejnymi numerami 6, 7, 8, 9. Powstała w ten sposób sieć czterech obiektów krążących po orbitach zbliżonych do orbity okołosłonecznej Ziemi. Układ ten umożliwił kompleksowe poznanie warunków fizycznych panujących w przestrzeni międzyplanetarnej i równocześnie kontrolę stanu aktywności słonecznej. Powstał pierwszy układ spełniający funkcję służby ostrzegawczej, umożliwiającej przewidywania wzrostów jej aktywności.