thumb|200px|Konstanty na obrazie Borysa Czorikowa Konstanty Wsiewołodowicz zwany „Mądrym” lub „Dobrym”, ros. Константи́н Все́володович (ur. 18 maja 1186Część źródeł twierdzi, że 1185., zm. 2 lutego 1218) – kniaź Nowogrodu Wielkiego w latach 1205/6–7, wielki książę włodzimiersko-suzdalski od 1216 roku do swojej śmierci, książę rostowski od 1207 do śmierci. Był najstarszym synem i jednym z dwanaściorga dzieci księcia Wsiewołoda III Wielkie Gniazdo i Marii Szwarnownej.
Przejściowo z nadania ojca kontrolował Nowogród Wielki, strącając z tamtejszego tronu Świętopełka V Gabriela Wsiewołodowicza. W 1207 roku ojciec nadał mu Rostów i Jarosław. W wyniku wewnętrznego konfliktu (Konstanty żądał przeniesienia stolicy do Rostowa) został jednak wydziedziczony, a władza nad Włodzimierzem przekazana drugiemu co do starszeństwa Jerzemu. Najstarszemu synowi miał pozostawić 5 miast: Twer, Riazań, Rostów, Niżny Nowogród i Jarosław. Konstanty nie odstąpił z walki o pełną władzę, co pogrążyło tę ziemię w anarchii, a dzieci Wsiewołoda podzieliły się na 2 obozy. W 1216 roku zjednoczył się z Mścisławem II Udałym i pokonał brata w bitwie nad rzeką Lipicą i przejął władzę. W czasie swych rządów większość czasu spędzał w nowej siedzibie, ale w Rostowie pozostawił m.in. sobór katedralny i bibliotekę.