Przyjęcie przez krytykę Niedługo po premierze album zdobył pozytywne opinie krytyków oraz recenzentów muzycznych. Jim Farber w recenzji dla New York Daily News uznał In the Lonely Hour za płytę, w której Smith „nie boi się odsłonić swojego bólu i romantycznej tęsknoty”. Sergiusz Królak w recenzji dla portalu JazzSoul.pl ocenił In the Lonely Hour jako „przyjemną, spójną całość, na którą złożyło się kilkanaście wpadających w ucho numerów”. Caryn Ganz z magazynu Rolling Stone określiła Smitha „męskim odpowiednikiem Adele”. Harley Brown z magazynu Billboard porównała płytę do albumów 19 Adele i Come Away with Me Norah Jones. Andrew Ryce z magazynu Pitchfork przyznał, że „większość płyty jest przyjemna w odbiorze tylko dzięki głosowi Smitha”.
Harriet Gibsone z The Guardian przyznała, że album „pławi się w smutku”, natomiast utwory są „sympatyczne, ale nieprzekonujące”. Autor recenzji dla serwisu Szafa Muzyczna przyznał natomiast, że płyta jest „niezbyt różnorodna muzycznie, za to bardzo monotematyczna i jednostajna pod względem tekstów”. Podobną opinię wyraziła Kitty Empire z magazynu The Observer.