Po powstaniu akademii jezuickiej we Wrocławiu szpitalnicy założyli w swoim klasztorze internat dla ubogich uczniów i studentów tej uczelni. W latach 1690–1710 średniowieczne budynki klasztoru zastąpiono barokowymi, a inicjatorem i organizatorem budowy był ówczesny mistrz Johann Chrysostom Neborak. W drugiej połowie XVIII w. w murach klasztoru działała świecka szkoła rysunkowa.
Po sekularyzacji dokonanej przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III w 1811 r, do zeświecczonego klasztoru przeniesiono gimnazjum katolickie, działające dotąd w ramach akademii wrocławskiej. W okresie 1910–1911 miała miejsce przebudowa zabudowań klasztornych i rozebranie części z nich. Liceum funkcjonowało do II wojny światowej, ucząc jednorazowo ponad 500 uczniów. Po 1945 r. dokonano remontów i napraw po zniszczeniach z czasu oblężenia Wrocławia i ulokowano tu przywiezione ze Lwowa zbiory Ossolineum.. W latach 90. XX w. i w pierwszej dekadzie XXI w. przeprowadzono duży remont i odnowę budynku, obejmujący również odbudowę zniszczonej w trakcie wojny kopuły.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Architektura barokowa we Wrocławiu Kategoria:Klasztory w Polsce 05 Kategoria:Budynki muzeów i bibliotek we Wrocławiu