Komisja poparła realizację dzieła, wyrażając jednocześnie nadzieję, że artysta podczas pracy zastosuje się do jej sugestii i usunie scenę ofiary króla. Szef Nationalmuseum Louis Looström, który wchodził w skład komisji, miał odrębne niż większość zdanie. Twierdził, że obraz nigdy nie powinien zostać zrealizowany. Zamiast króla Domaide pomyślanego jako odpowiednik Gustawa Wazy wolał raczej, żeby miejsce to na obrazie Midvinterblot pozostało puste. Po decyzji komisji wywiązała się ożywiona, trwająca dwa lata debata. Krytyka dotyczyła nie tylko głównego motywu, ale także, między innymi, licznych anachronizmów zawartych w szczegółach. Sam Carl Larsson bardzo aktywnie uczestniczył w debacie, jednak trudno mu było znieść głosy krytyki. W liście do ministra ds. oświaty i wyznań K. G. Westmana, napisanym w marcu 1914 roku stwierdził między innymi, że wobec braku wsparcia postanowił zrezygnować z namalowania obrazu. W liście napisanym dwa tygodnie później poinformował jednak, że namaluje obraz na własne ryzyko. W maju 1914 roku zaczął malowanie olejnej wersji Midvinterblot.