Paweł Ponka (ur. 20 stycznia 1896 w Bojanie, zm. 13 lutego 1979 w Wejherowie) – polski lutnik, zwany kaszubskim Stradivariusem.

Życiorys Urodził się w rodzinie Michała i Matyldy z domu Zelezińskiej. W wieku 14 lat zbudował swoje pierwsze skrzypce. W roku 1914 został wcielony przez władze pruskie do armii cesarskiej. Skierowano go do Friemersheim w Nadrenii, gdzie pełnił funkcję telegrafisty.

Od 1920 mieszkał w Gdańsku–Wrzeszczu. W 1922 podjął pracę jako funkcjonariusz w Urzędzie Komisarza Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku oraz uzupełnił swoje wykształcenie, kończąc dwuletnią Szkołę Handlową, a także wstąpił do Gminy Polskiej. Dzięki kierownikowi szkoły Feliksowi Ciepłuchowi zaczął trzyletnie studia w klasie wiolonczeli w Konserwatorium Heidesfelda w Gdańsku. W tym czasie powrócił do swojej lutniczej pasji. Trafił do pracowni przy ulicy Pfefferstadt (ul. Korzenna) znanego gdańskiego mistrza – lutnika Emila Neumanna i wykonał swoje pierwsze prawdziwe skrzypce z metryczką: Paweł Ponka – faciebat Anno 1928.