W 1962 ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej i podjął pracę w Elektrowni Zabrze jako inżynier ruchu. W 1965 rozpoczął pracę w Politechnice Śląskiej. Równolegle pracował w Zakładach Pomiarowo-Badawczych Energetyki „Energopomiar” w Gliwicach oraz w Elektrowni Rybnik. W 1969 obronił zrealizowaną pod kierunkiem prof. Lucjana Nehrebeckiego pracę doktorską pod tytułem Ekonomiczne aspekty pracy szczytowej konwencjonalnych elektrowni szczytowych. W 1979 na podstawie rozprawy pod tytułem Zasady planowania i projektowania elektrowni parowych w ujęciu systemowym uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Tytuł profesora nauk technicznych uzyskał w 1985.
Na Wydziale Elektrycznym brał aktywny udział w jego zarządzaniu. Początkowo był kierownikiem Zakładu Elektrowni w Instytucie Elektroenergetyki i Sterowania Układów, następnie prodziekanem ds. Nauki i prodziekanem ds. Nauczania i Wychowania. W 1985 po śmierci prof. Zygmunta Nowomiejskiego przez osiem miesięcy (od stycznia do sierpnia) pełnił obowiązki dziekana Wydziału. W 1991 został Dyrektorem Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów.